Dag 30

Het is zondag 14 juni. We staan vroeg op, omdat we afgesproken hebben om half tien bij de eerste sluis te zijn. En we moeten een goed half uur varen om daar te komen.

We komen aanvaren en de sluiswachter opent al snel de sluisdeuren voor ons. De eerste sluis van onze eerste sluistrap. We gaan veertien sluizen naar boven over een afstand van 2600 meter met een verval van elk een meter of drie. We gaan als een speer. We zijn elke alleen in de sluis en de sluisdeuren staan steeds open. Piet toont zich meteen een ervaren bootsman. In de sluizen meert hij aan en controleert hij de touwen vanaf het dak. Een nieuwe methode, maar het werkt prima. Een goede twee uur later bereiken we het hoogste punt.



We varen elf kilometer zonder sluizen. Even tijd om te plassen en wat te eten. Daarna begint de afdaling. Achttien sluizen over een afstand van negen kilometer. We zijn nog steeds alleen, maar toch duurt het langer dan vanmorgen. De eerste zeven sluizen gaat er een sluiswachter met ons mee op de scooter. Bij elke sluis moeten we even op hem wachten. Ook al helpt Piet hem bij het sluiten van de deuren, toch gaat het niet echt snel. Daarna zijn de sluizen automatisch, maar in bijna alle gevallen moet de sluis eerst gevuld worden voordat wij erin kunnen varen.



Om half zes meren we aan in de zwaaikom van Forges d’Uzemain. Ondanks de regen helpt de buurman, die ik deze reis al een paar keer eerder ontmoet heb, met de touwtjes.

We hebben een lange ”super sluisdag” achter de rug, Piet en Els vinden het leuk en we hebben nog steeds een dag voorsprong op de reisschema.