Dag 16

Het is eerste Pinksterdag, zondag 31 mei. De laatste dag van de tweede etappe van Dinant naar Sedan en de tweede wisseldag. Van Pont à Bar gaan we door twee sluizen in het Canal des Ardennes terug naar de Maas.

Om twaalf uur meren we aan in Sedan. Even later arriveren Henk, Korrie en Tineke met de auto uit Metz, waar ze de kathedraal hebben bewonderd. Henk en Korrie zijn de bemanning voor de komende week en varen de derde etappe mee van Sedan naar Euville. Tineke is voor de gezelligheid meegekomen.


Henk, Korrie en Tineke

We drinken koffie met heerlijke appeltaart. De taart is nog ter ere van Henk zijn verjaardag afgelopen maandag.

Na de koffie en een bezoek aan de “bancomat” is het tijd voor Annelies, Pinky, Tineke en Egbert om te vertrekken richting Nederland. We hebben een geweldige week gehad met ons vieren over een prachtig deel van de Maas. Ik zal ze enorm missen.


Bemanning week twee


Terug naar Nederland


Sedan

De tweede etappe zit er op.

We liggen ondanks de vuilwaterpomp problemen nog helemaal op schema. Hieronder een samenvatting van de met Annelies, Pinky en Egbert afgelegde route:

25 mei Dinant-Givet
26 mei Givet-Fumay
27 mei Fumay-Chateau-Regnault
28 mei Chateau-Regnault-Pont à Bar
31 mei Pont à Bar-Sedan

In vijf dagen hebben we 21 uur gevaren, 133 km afgelegd en 30 sluizen gepasseerd.

Morgen begint de derde etappe.

Dag 15

Zaterdag 30 mei. Het is alweer een schitterende dag. Morgen en overmorgen is het Pinksteren en behalve de bakker is dan in Frankrijk alles gesloten. Er moeten dus boodschappen gedaan worden. Pinky en ik gaan op de fiets naar de supermarkt in Donchery, een dorpje een kilometer of vier verderop aan de Maas.

Even voor twaalf uur arriveert Willem met de nieuwe vuilwaterpomp. Hij heeft ook een handpomp bij zich en daarmee pompen we eerst de vuilwatertank leeg. Om twee uur gaat Willem weer richting Nederland. We zwaaien hem enthousiast uit. We zijn blij dat het vuilwatersysteem weer werkt.



Het aperitief gisteren in het lokale café is ons goed bevallen. Om de succesvolle trip van Willem te vieren, vereren we dit proeflokaal met nog een bezoek. De cafébaas is ook de lokale brooddistributeur. We bestellen meteen brood voor morgenochtend.

Morgen vertrekken we naar Sedan, hier een uur of drie varen vandaan. De tweede wisseldag is gepland in Sedan en we liggen dus nog op schema.

Dag 14

Vrijdag 29 mei. Dit is volgen de planning de rustdag in Charleville Mézières. We horen op het Place Ducale, volgens sommigen het mooiste plein van Europa, op een terras te zitten. Maar we zitten in de haven van Pont à Bar voor de boot in de zon.






Het is vandaag een stralende dag. Een verademing na een paar natte en sombere dagen.

We wachten op de komst van de nieuwe vuilwaterpomp. Het wordt half twee en er is nog geen pomp. Ik bel met Els van Multivlet. Even later belt ze terug met het nieuws dat er met de verzending iets fout gegaan is. De pomp is niet per TNT Expresse verstuurd, maar met de normale priority post. Dat duurt tenminste drie werkdagen en met het Pinksterweekend voor de boeg, betekent dat nog een dag of vijf Pont à Bar. Geen aantrekkelijk vooruitzicht. Ik suggereer om Willem naar ons toe te laten komen met een nieuwe pomp. Ook zou de pomp bij Henk en Korrie gebracht kunnen worden. Zij komen zondag naar ons toe.

Een uur later belt Els weer. Willem komt morgen met een nieuwe pomp. We zijn alle vier opgelucht. Morgen kunnen we weer poepen aan boord.

We vieren de komst van Willem met een aperitief in de kroeg op de hoek.

Dag 13

Donderdag 28 mei. Els van Multivlet belt al vroeg. Ze hebben een reparatiewerf gevonden in Pont à Bar, die een nieuwe vuilwaterpomp kan inbouwen. De pomp is besteld en deze wordt met TNT express naar Frankrijk gestuurd.

Vanuit Chateau Regnault vertrekken we daarom naar Pont à Bar, een dorpje een kilometer of 20 ten zuiden van Charleville Mezieres, onze oorspronkelijke bestemming voor vandaag.





Cedric Charles, de eigenaar van de werf, is op de hoogte van onze komst. Het wachten is op de nieuwe pomp. Hopelijk komt die morgen.

Pinky en Egbert gaan op de fiets boodschappen doen in een dorp een paar kilometer verderop. Annelies en ik proberen of de wasmachine het weer doet. Wassen doet die wel, maar drogen niet.

Dag 12

Het is woensdag 27 mei. Woensdag is marktdag in Fumay en die markt speelt zich v lak voor onze boot af. We worden dus meteen boodschappen gedaan voor het avondeten. Heerlijke verse aardbeien en perziken.

Toen we in Dinant walstroom problemen hadden, zag ik dat onze walstroom kabel zijn beste tijd gehad heeft. Ik heb Korrie, die 31 mei aan boord komt, daarom gevraagd een nieuwe uit Nederland mee te nemen. Een walstroom kabel is vast ook wel in Frankrijk te koop, maar ik heb sinds Maastricht geen scheepswinkel meer gezien.

Water tanken in Fumay kan, maar makkelijk is anders. Geen van de meegebrachte aansluitstukken past. Ik stop de slang in de kraan en met een vaadoek er om heen gewikkeld, krijgen we toch een volle watertank.

Van Fumay varen we naar Chateau Regnault. Bij Revin passeren we onze tweede tunnel. Hij is maar 224 m lang, een eitje dus vergeleken met die van Ham.



Onderweg kom ik tot de ontdekking dat de vuilwaterpomp het niet doet. De zekering is doorgeslagen. Het weer aanzetten van de zekering helpt niet. Hij slaat meteen weer door als ik de pomp aanzet. Ik bel Willem. Hij geeft aan wat het probleem zou kunnen zijn en Annelies duikt in het motorruim. De pomp wordt losgekoppeld en schoongemaakt, een vies karweitje. Nadat alles weer in elkaar is gezet, werkt hij nog steeds niet. We komen met Willem tot de conclusie dat de pomp kapot is. Frustrerend als je bedenkt wat Annelies allemaal gedaan heeft.



We kunnen nog wel varen, maar niet meer poepen. Erg vervelend. Afwachten hoe dit verder moet. Willem gaat uitzoeken hoe we aan een nieuwe pomp kunnen komen.

Dag 11

Vanmorgen om half drie zitten we alle vier recht op in ons bed. Er is een enorme hoosbui aan de gang met forse windstoten. De boot schudt behoorlijk heen en weer. We wachten met spanning af of de lijnen het houden. Alles blijft heel. Het duurt gelukkig niet lang. Tegen drieën zijn we weer in diepe rust.

Het is dinsdag 26 mei. Vandaag gaan we van Givet naar Fumay. Het is geen lange dag, maar wel een spannende.

Bij Ham gaan we door onze eerste tunnel. Het valt reuze mee. Vanaf de ingang kun je de uitgang 565 m verderop al goed zien. Dat helpt enorm bij het sturen. De voor de tunnels meegenomen schijnwerper is vandaag niet echt nodig.




Dan volgen de eerste automatische sluizen. Bij de eerste weigert de afstandsbediening te doen waarvoor we hem in Givet aan boord hebben gekregen. De service van de sluiswachters is gelukkig geweldig. Binnen de kortste keren wordt de sluis geopend en krijgen we een nieuwe afstandsbediening. Bij de volgende sluis gaat, als wij naar binnen zijn gevaren, de deur niet dicht. Weer is diezelfde sluiswachter snel ter plaatse om het euvel te verhelpen. De volgende twee sluizen gaan probleemloos en Pinky ontwikkelt zich tot expert bij het hanteren van de afstandsbediening.





We meren aan in Fumay, beroemd vanwege het oude Karmelietenklooster. Vanaf de 12e eeuw wordt hier al leisteen gedolven.
We maken een wandeling door de stad en drinken een biertje bij het lokale café.





Terug aan boord blijkt dat de wc niet meer doorspoelt. Met Willem aan de telefoon, de tekening van de wc bij de hand en Annelies met een schroevendraaier in actie, is het euvel snel verholpen.
Pinky heeft een heerlijk gerecht gemaakt met echte halal kippen en een goddelijk sausje.


Dag 10.

Het is maandag 25 mei. We beginnen aan de tweede etappe van Dinant in België naar Sedan in Frankrijk. Mijn reisgenoten deze week zijn Annelies, Pinky en Egbert. Een ingewerkte bemanning, want we hebben met ons vieren al heel wat met de Antje Elisabeth gevaren.

We vervolgen onze tocht over de Maas. Net voor de Franse grens bij Heer laten we onze dieseltank vol gooien. We kunnen er weer een poosje tegen. Tot nu toe hebben we op onze reis drie liter per uur verbruikt. Dat valt reuze mee. Bij het tankstation is ook een winkeltje, waar Pinky heerlijke perziken koopt.

Terwijl we de sluis van Givet binnenvaren begint er een enorme onweersbui die gepaard gaat met hagelstenen zo groot als knikkers. Annelies staat aan het roer en Egbert en ik mogen in de sluis met de touwtjes spelen. We worden nat tot op de draad.



Bij de sluis van Givet krijgen we ons vignet voor Frankrijk. We mogen er het hele seizoen mee varen. Jan kan er in augustus en september ook mee terug naar Nederland. Ook krijgen we een kastje waarmee de automatische sluizen van Givet tot Toul kunnen bedienen.

We meren aan in Givet. Het is weer prachtig weer en in een mum van tijd zij al onze natte kleren weer droog.




Annelies en Pinky gaan boodschappen doen terwijl Egbert en ik de antenneaansluiting van de Navtex en de wierpotten controleren.

We eten heerlijke door Pinky bereide worstjes met aardappelen en sla. Het blijft tot laat warm. Zoals altijd als we samen op de boot zijn, spelen we een paar potjes boerenbridge.

De negende dag en de eerste wisseldag.

Het is zondag 24 mei, de eerste wisseldag van de reis. Op een wisseldag gaan bemanningsleden van boord en komen nieuwe gasten aan boord. Vandaag vertrekt Pino en komen Annelies en Pinky.


Bemanning eerste week

Egbert is vandaag jarig. Hij wordt 65 jaar. Vannacht om 12 uur hebben Pino en ik voor hem gezongen en vanmorgen doen we dat natuurlijk nog een keer.


De jarige

Aan het eind van de morgen arriveren Annelies en Pinky met Bea.



Er is natuurlijk eerst koffie met een aardbeien verjaardagstaart. Nadat de cadeaus door Egbert in ontvangst zijn genomen, nodigt hij ons uit voor een feestelijke lunch in restaurant Bariton aan de Maas in Dinant.



Annelies heeft voor mij een verrassing meegenomen. Een aantal weken geleden heb ik het examen voor Theoretische Kust Navigatie gedaan. Op basis van de antwoorden die op internet stonden was ik ervan overtuigd dat ik was gezakt. Niet dus. Annelies heeft mijn TKN diploma bij zich.

Na de lunch zwaaien we Bea en Pino uit.



Er doen zich problemen voor met de wasmachine. Hij maakt zijn programma niet af. We proberen van alles, maar het probleem is niet simpel op te lossen. Ook merken we dat we geen walstroom meer krijgen. De zekering op de wal is doorgeslagen. Als we de zekering weer aanzetten, slaat hij na een minuut al weer door. Na een paar uur prutsen en proberen komen we tot de ontdekking dat de walstroom de oorzaak is van het probleem. Die levert maar 6 in plaats van de beloofde 16 ampère. Tijdens onze lunch heeft de wasmachine daarom een grote aanslag op de accu’s geleverd. Die waren daardoor meer dan half leeg. Bij het opladen van de accu’s werd vervolgens ook meer dan 6 ampère van de wal getrokken. Vandaar dat de zekering op de wal keer op keer doorslaat. Ik zet de walstroom begrenzer op 4 ampère. Dat lijkt de oplossing te zijn. Voor het slapen gaan hebben we volle accu’s. De wasmachine proberen we later in de week wel weer.

De achtste dag.

Zaterdag 23 mei. De laatste dag van de eerste etappe, die van Amsterdam naar Dinant.

We varen over de Maas van Namen naar Dinant. Volgens het boek “ The Inland Waterways of Belgium” is dit het mooiste stuk vaarwater in heel België. Het is inderdaad een prachtige tocht.

Het is bovendien mooi weer. Ik heb vandaag voor het eerst de korte broek aan. Zelfs Pino, die in Italië wel wat gewend is, heeft het warm. Met zes sluizen is het voor hem hard werken bij dit weer.







Het is de afgelopen acht dagen fantastisch gegaan. De route door de Biesbosch en over het Wilhelminakanaal naar Maastricht kan ik iedereen aanbevelen. Maastricht, Luik, Huy, Namen en Dinant, onze overnachtingplaatsen aan de Maas, zijn zeker de moeite waard om te bezoeken. Het weer was boven verwachting en met twee vrienden als Egbert en Pino kan zo’n week niet stuk.

We liggen helemaal op schema. Hieronder een samenvatting van de met Egbert en Pino afgelegde route:

16 mei A'dam-Vianen
17 mei Vianen-Dongen
18 mei Dongen-Nederweert
19 mei Nederweert-Maastricht
20 mei Maastricht-Luik
21 mei Luik-Huy
22 mei Huy-Namen
23 mei Namen-Dinant

In acht dagen hebben we 49 uur gevaren, 360 km afgelegd en 32 sluizen gepasseerd.

In Dinant meren we aan in Port de Plaisance de Dinant. Ideaal op nog geen vijf minuten lopen van het centrum.




Dinant

We doen boodschappen voor voorlopig de laatste maaltijd met ons drieën. Het wordt pasta met biefstukreepjes en champignons. Net zoals op andere dagen eten we ook vandaag sla vanwege de nodige vitamines. Als toetje hebben we verse Belgische aardbeien met room.

De zevende dag

Vrijdag 22 mei. We varen van Huy naar Namen over de Maas. Het is veel mooier dan gisteren. Veel minder industrie en veel meer groen. Ook zien we prachtige huizen aan de oever staan.



Het is zonnig, maar er staat een koude wind. Zonnebrand op tegen de zon en de trui blijft aan tegen de wind. De korte broek is nog niet uit de kast geweest.

In Namen stoppen in Port de Jambes. Vorig jaar waren we hier ook. Het aanmeren dwars op de sterke stroom blijft erg lastig. Geen wonder dat anderen ervoor kiezen om aan de kade aan de overkant tegen de stroom in te gaan liggen. We moeten nog een keer naar Namen om het dan helemaal goed te doen.



Het is pas twee uur ’s middags. De Antje Elizabeth is niet helemaal schoon uit de Belgische sluizen gekomen, dus er wordt gepoetst. Daarna doen we boodschappen bij een supermarkt op loopafstand.



Aan het eind van de middag gaan we Namen in. De dag na Hemelvaartsdag hebben veel mensen vrij. Het is druk en gezellig. Bovendien is er een soort “Parade”. Allerlei straat optredens voor met name kinderen.



Terug aan boord eten we “ Chilischotel met komkommer”, een recept van Chris Verberne, havenmeester in Enkhuizen. Erg lekker, als je zoals wij van rode bonen houdt.

De zesde dag

Donderdag 21 mei, Hemelvaartsdag. We varen van Luik naar Huy over de Maas. Het is niet het mooiste stuk Maas. Veel industrie en het ziet er allemaal niet echt schoon uit.



We merken dat het een vrije dag is. We liggen met meer schepen in de sluis dan de dagen ervoor. Ook zien we schepen die we ook al in Maastricht of in Luik in de haven hebben zien liggen.

In de sluis van Ampsin-Neuville liggen we naast een Belg. Op zijn vraag waar we naar toe gaan, antwoord ik dat we op weg zijn naar Italië. Hij reageert enthousiast: “Dat duurt zeker wel twee weken?” Als ik hem vertel dat we er negen weken over doen antwoordt hij: “Maar dan toch wel heen en terug?” Als ik hem vertelt dat Jan ons schip terugvaart, kijkt hij mij vragend aan. Op dat moment wordt hij door zijn vaargezel weggeroepen.

In Huy meren we aan in Port de Plaisance de Statte, een rustige haven met alle faciliteiten op een paar kilometer van het oude stadje.


Huy


De haven van Huy

Aan het eind van de middag trekken we de stoute schoenen aan en wandelen we naar Huy. Op het plein met allemaal volle terassen genieten we van een "Maes" pilsje.


Huy is ver

Aan boord eten we Pasta Carbonara.

De vijfde dag

Woensdag 20 mei. We worden wakker onder een blauwe hemel. Het belooft een warme dag te worden. De sluiswachter van ’t Bassin zorgt ervoor dat we de Maas op kunnen.

Bij de sluis van Lanaye, die op de grens ligt van Nederland en België, melden we ons bij de sluiswachter. Omdat ik een door de ANWB afgegeven ICP heb, verloopt het snel en soepel. We mogen gratis Wallonië in en krijgen een papier dat we soms wel en soms niet bij sluizen moeten laten zien.

Via de sluis van Visé komen we op een prachtig oud stukje Maas, dat loopt tot de sluis bij Monsin. Vandaar varen we naar Luik, waar we aanmeren in de Port des Yachts.


Sluis van Lanaye


De ingang van de haven van Luik

Vandaag nemen we elektriciteit en draaien we een witte was. We zijn aardig door onze voorraden heen. We gaan dus op zoek naar een supermarkt.

We eten aan boord aardappels, groente en vlees met aardbeien toe.

Na het eten krijgen we bezoek van Gineke en Ger, vrienden van het Concertgebouw. Zij zijn op weg naar vrienden in de buurt van Macon. Ze zijn benieuwd hoe het ons in de eerste week op weg naar Italië vergaat. Na koffie voor Gineke en rode wijn voor Ger zwaaien we ze weer uit.

De vierde dag

Dinsdag 19 mei. We vertrekken met alweer mooi weer uit Nederweert. We varen over het kanaal Wessem-Nederweert en het Julianakanaal. We zijn onder de indruk van het verval in de sluizen van Maasbracht en Born. Allebei dertien meter. Over de Maas varen we Maastricht binnen. Via de eigen sluis komen we in ’t Bassin, een jachthaven in het midden van de stad. Daar tanken we water.


De eerste drijvende bolders in Maasbracht


De Maas


't Bassin

Omdat de zon schijnt, wandelen we meteen naar het oude centrum. Het eerste biertje op de Markt, daarna een op het Onze Lieve Vrouwe Plein en natuurlijk ook nog een op het Vrijthof. Omdat dit voorlopig mijn laatste dag in Nederland is, staat Egbert er op dat er bitterballen op tafel komen.

Vandaag eten we niet aan boord. We vinden een leuk en lekker restaurant aan de Markt. Egbert eet vlees en Pino en ik vis.


Stadhuis op de Markt


Onze Lieve Vrouwe Plein

De derde dag

Maandag 18 mei. We worden wakker met een stralende zon. Het blijft de hele dag mooi weer. Af en toe een wolkje, maar mooi weer om te varen.

We varen over het prachtig door groen omgeven Wilhelminakanaal. Er zij veel lage bruggen van ongeveer een meter hoog, maar dankzij de vriendelijke en efficiënte werkwijze van de Centrale Post Tilburg gaan we daar snel doorheen.


Het Wilhelminakanaal

Via Tilburg, oirschot en langs Best en Eindhoven komen we bij Helmond in de Zuid Willemsvaart.

Omdat we weer op ons vaarschema willen komen varen we door tot Nederweert.

We zijn vandaag door acht sluizen gekomen en zijn al met al ongeveer 35 meter gestegen.


Achter een grote jongen de sluis in

In Nederweert leggen we aan in de passantenhaven. Als we aankomen is het al zeven uur. We hebben geen zin meer om boodschappen te doen. Met pasta en alles wat er nog in de koelkast is hebben we een heerlijke maaltijd.



Na het eten komt Jelmer op bezoek. Hij komt ons goede reis wensen, maar verkoopt mij namens Emma en Teine een Goofy en deen Pluto poppetje. De opbrengst van € 4,00 is bestemd voor de toekomstige aanschaf van een “Golden Doedel”.