Dag 46

Dinsdag 30 juni. Vandaag vertrek ik uit Lyon. Lyon is een prachtige stad. We hebben ervan genoten. De basiliek Notre Dame de Fourvière is een van de mooiste kerken die ik ken. Het overnachten aan de kade in de stad is ons goed bevallen. Het verwachte lawaai valt reuze mee en het beloofde gespuis bestaat voornamelijk uit verliefde jonge stelletjes.

Ik ben een week of zes niet naar de kapper geweest. Dat wordt dus tijd. Op het Place Ampere heb ik gisteren een salon voor “Elle e Lui” gezien. Wassen en knippen en de baard zal hij ook doen. Maar daar komt weinig van terecht. Met de tondeuse gaat hij mijn baard te lijf. Dat er vervolgens een scheermes nodig is om het karwei af te maken, daar heeft hij nog nooit van gehoord. Mijn haar is trouwens ook behoorlijk kort.

Henk arriveert om half een. Hij is met Air France uit Amsterdam gekomen. Na een kop koffie en een broodje starten we de motor en vertrekken we.

Na drie kilometer verlaten we de Saône en varen we de Rhone op. Het verschil in stroomsnelheid is meteen duidelijk. Op de Saône varen we met 1600 toeren 11 km per uur. Op de Rhône met hetzelfde toerental is dat 15 km.

Om half vijf meren we aan in Vienne. We liggen naast de loopbrug en we lopen zo het oude stadje in.





Annelies en ik komen onderweg naar Monterosso ook wel eens in Vienne. Het lijkt vandaag groter dan de andere keren. Er zijn meer pleinen en terrassen en omdat er een Jazz Festival is, is het in de hele stad gezellig.



Het is ook vandaag erg warm. Henk vraagt zich af of hij voldoende polo shirts bij zich heeft. Hij koopt een paar nieuwe.



We eten aan boord. Als we aan de koffie zitten, komt er een enorme tanker vo9orbij. We worden behoorlijk door elkaar geschud. Het lijkt windkracht 7 op het IJsselmeer.

Dag 45

Het is maandag 29 juni. We staan vroeg op, want Annelies gaat met de TGV terug naar Nederland. Station Perrache is maar een kwartier lopen. Omdat we toch op tijd weggaan hebben we, voordat de trein vertrekt, nog tijd voor een laatste kop koffie.



Henk komt morgen pas komt en daarom heb ik een extra dag in Lyon. Annelies en ik hebben de afgelopen dagen, wat mij betreft, genoeg van de stad gezien. Ik trek er dus niet op uit. Ik maak schoon, ik lees, ik doe een paar sudoku’s en een dutje.

Aan het eind van de middag belt Annelies dat ze weer in Amsterdam is. Ze heeft een goede reis gehad.

Ik doe wat boodschappen en drink een biertje op Place Ampere.

Dag 44

Het is zondag 28 juni. We hebben een vrije dag en slapen uit. We houden het niet lang vol, want het begint al vroeg behoorlijk warm te worden.

Er moet gewassen worden. Omdat er in Lyon op de kade geen elektriciteit en water is, kan dat helaas niet met de machine. Annelies wast ouderwets met de hand.

Ik controleer onze watervoorraad en de stand van de accu’s.

Water hebben we nog genoeg, ook al hebben we allebei gedouchd vanmorgen. Tijdens het douchen is het water wel minder warm dan anders. Ik realiseer me dat dat normaal is, omdat de boiler of op de motor of op walstroom werkt. We varen niet en we hebben geen walstroom en dus raakt het warme water op.

Als we niet varen en geen walstroom hebben verliezen we door gebruik van koelkast, koffiezetapparaat en licht ongeveer 25% accucapaciteit per 24 uur. De accumeter geeft nog 60% aan, dus we hebben nog meer dan genoeg. Toch zet ik een uurtje de motor aan. Na dat uur staat de meter op 70% en we hebben warm water voor de afwas.

Na al dit harde werken is het tijd voor koffie op Place Carnot. Daar is ook een zondagmarkt. We kopen wat fruit, lekker brood en verse truffelpasta. Tot onze verbazing kun je op deze markt ook levende honden kopen, iets dat in Nederland volgens mij al jaren verboden is. Je ziet er zo ongeveer alle rassen.



De conditie van mijn voet is vandaag weer helemaal top. We gaan daarom lopend naar de Notre Dame de Fourvière. Het is een hele klim, maar de moeite waard. Het uitzicht op de stad is prachtig. Als we de kerk binnenlopen is er een dienst aan de gang. Dat gebeurde me vorige week zondag ook al. We wachten tot de dienst is afgelopen. Het is een indrukwekkend gebouw.





We wandelen weer terug naar de oude stad en drinken bij het café naast de kathedraal een heerlijk koel biertje.



De week met Annelies is voorbij gevlogen. Ik vind het maar niks dat ze terug naar Nederland gaat. We hebben een heerlijke week samen gehad. We genieten van het afscheidsdiner, met verse pasta van de markt, aan boord.


Bemanning week 6

Dag 43

We worden tegen negenen wakker. We hebben heerlijk geslapen en helemaal geen last gehad van lawaai of gespuis. Het weer lokte ook geen drommen jongeren naar de oevers van de Saône. Bovendien zijn wij in hartje Amsterdam wel wat gewend. Afwachten wat de komende nacht ons brengt.

Het is zaterdag 27 juni en we hebben een vrije dag in Lyon. We beginnen met een wandeling naar de VVV. Daarna is het de hoogste tijd voor koffie op het Place Bellecour. We doen wat boodschappen in een kleine supermarkt. We gaan op de fiets naar het station, omdat Annelies nog wat met haar treinkaart voor maandag moet regelen.



Ik krijg Mark aan de telefoon. Altijd fijn als je door een van de kinderen gebeld wordt. Hij vraagt hoe ik de reis vind nu ik al zes weken onderweg ben. Ik vind het nog steeds spannend en geweldig, ik geniet van elke dag en ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat het over drie weken voorbij is.

Na de lunch gaan we op de fiets naar het oude Lyon en genieten van de nauwe straatjes met winkeltjes, barretjes en restaurants. Natuurlijk bezoeken we de kathedraal St-Jean. Het is van binnen en van buiten een indrukwekkend gebouw.





We willen ook naar de Notre Dame de Fourvière, die boven de stad uit torent. We gaan naar de funiculaire,
]die ons naar boven moet brengen, maar die gaat niet. Hij is gesloten voor groot onderhoud. Omdat mijn rechtervoet vandaag niet in topvorm is, volgens Annelies is mijn dikke teen star, zie ik een wandeling naar boven niet echt zitten. Morgen zien we verder.



Aan het eind van de middag komen Pinky en Egbert. Zij zijn onderweg van Monterosso naar Nederland en overnachten in een hotel in de buurt van Lyon. We borrelen aan boord en gaan daarna met ons vieren gezellig eten in een van de vele restaurants van “vieille Lyon“.

Dag 42

Het is vrijdag 26 juni. Alweer de laatste dag van de zesde etappe, die van Auxonne naar Lyon. We vetrekken om negen uur. We willen vandaag 50 kilometer varen en in Lyon een goede plek vinden om aan te meren.

Als we nog maar net onderweg zijn, komt het schip met het echtpaar uit Amsterdam, dat ik al vaker heb gezien, ons tegemoet. Ze gaan blijkbaar toch niet naar de Middellandse Zee, maar terug naar het noorden.

Bij Couzon au Mt. d’Or gaan we door de laatste sluis van deze week. Even later passeren we l’lle Barbe en daarna zien we Lyon voor ons liggen.

Het is gaan regenen en af en toe horen we in de verte onweer. Wat voor gisteren voorspeld was, krijgen we vandaag.

Ik heb heel wat gelezen over aanmeren en overnachten in Lyon. Ik ben benieuwd hoe dat in werkelijkheid is.

Lyon is net Amsterdam, als er niet staat dat je er niet mag liggen, dan mag het. Er zijn meer dan genoeg plaatsen, niet met bolders, maar er zitten wel voldoende grote ijzeren ringen in de kade. Er zijn geen ligplaatsen met water en elektriciteit. Maar het is wel gratis. In de boeken en reisverslagen lees je dat de mooiste plekjes onder de bomen tegenover “la basilique de Fourvière” zijn. In diezelfde boeken lees je ook dat je daar niet moet gaan liggen. Het kan er ’s nachts nogal luidruchtig zijn.

Met dat laatste in ons achterhoofd varen we de Saône verder af en gaan linksaf de Rhône op, terug de stad in. Daar moeten, volgens een van de boekjes, dicht bij het oude centrum, mooie ligplaatsen zijn. We vinden ze niet. De kades liggen vol met grote schepen.

We gaan terug naar de Saône, naar een plek onder de bomen tegenover de basiliek. Om vier uur, na tien extra Saône en Rhône kilometers meren we aan in de stromende regen.


Ons uitzicht


's Avonds

Het blijft bijna de hele dag regenen. We blijven aan boord en eten “Cassolet au Canard“ .

De zesde etappe zit er op. We zijn een dag later dan gepland in Lyon aangekomen, omdat we het in het begin van de week heerlijk rustig aangedaan hebben. Onze vrije dagen in Lyon houden we wel, want Annelies vertrekt gelukkig maandag pas naar Nederland.

Hieronder een samenvatting van de met Annelies afgelegde route:

22 juni Auxonne-Seurre
23 juni Seurre-Chalon sur Saône
24 juni Chalon sur Saône-Tournus
25 juni Tournus-Belleville
26 juni Belleville-Lyon

In vijf dagen hebben we 26 uur gevaren, 231 km afgelegd en zijn we 6 sluizen gepasseerd.

Dag 41

Het is donderdag 25 juni en we vertrekken al om kwart voor negen uit Tournus. Om morgen Lyon te bereiken willen we vandaag naar Belleville en dat is toch een goede vijftig kilometer.

Het is vandaag erg warm. Er hangt onweer in de lucht. Ik vind dat prima zolang het er maar niet uitvalt. De koeien hebben het ook warm. Af en toe gaat er zelfs een in de rivier staan.



We passeren Mâcon. We zien nog steeds geen wijngaarden en vragen ons echt af waar de druiven vandaan komen, waar ze die heerlijke Mâcon-Villages van maken. Het kan niet anders, druivenstokken in de Bourgogne houden niet van de Saône.

Om half drie meren we aan in Belleville. We kennen het stadje, want we overnachten er regelmatig als we met de auto onderweg zijn naar Monterosso. Daarom stoppen we hier vandaag ook. Over twee weken, als ze onderweg zijn om Roy naar de boot in Marseille te brengen, eten en slapen Annelies, Ingrid, Roy en de kinderen ook in Belleville in het ons bekende Hotel L’Ange Couronné. Je kunt er heerlijk eten.



Het haventje is klein. Er is plaats voor vier boten en wij kunnen er nog bij. Er is elektriciteit en water, wat niet in de boekjes staat, en het is nog gratis ook.

De haven ligt ongeveer een kilometer van het stadje. We gaan er op de fiets naar toe. Boodschappen doen bij Carrefour. Terug naar de boot, met een volle rugzak, betekent in deze hitte behoorlijk zweten.

Aan het eind van de middag klimmen we toch nog een keer op onze fiets. We gaan naar de kerk uit de XII eeuw, waar we al die jaren nog nooit geweest zijn. En natuurlijk drinken we een biertje op het terras waar we al die jaren al heel vaak geweest zijn.

Dag 40

Het is woensdag 24 juni. We worden wakker met een staalblauwe hemel. Het wordt een warme dag. We doen het rustig aan, want we gaan vandaag niet verder dan Tournus. Dat is maar een kilometer of dertig varen en onderweg komen we maar één sluis tegen.

Het landschap verandert nog niet echt. De verwachte wijngaarden blijven uit. We zien wel de eerste zonnebloemvelden. Toch een teken dat we steeds zuidelijker komen.

Wat ik steeds weer leuk vind tijdens mijn reis, is dat ik met regelmaat dezelfde boten met dezelfde mensen tegenkom. Vandaag gebeurt dat twee keer.

Wij varen de haven van Chalon sur Saône uit en een boot met een echtpaar uit Berlijn vaart naar binnen. We komen elkaar al sinds Maastricht regelmatig tegen. We zwaaien uitbundig.

Als we liggen te dobberen voor de sluis van Ormes, er moet een grote jongen uitkomen, komt ons een Nederlandse tjalk achterop. Ik ken het schip uit Epinal, waar het met pech lag en wachtte het op een onderdeel uit Nederland. In Epinal hoorde ik dat dit schip het voormalige directieschip van Boskalis is. Dat is voor mijn Boskalis tijd geweest. De huidige eigenaar heeft het midden jaren negentig gekocht.


De grote jongen

Om twee uur arriveren we aan de kade van Tournus. Het is er al aardig vol. We kunnen er alleen nog bij, omdat een vriendelijke Amerikaan uit Californië, met een Franse huurboot, bereid is met zijn boot een paar meter naar voren te gaan.



Het is warm. Tijd voor Annelies om te zonnen. Voor de eerste keer deze reis gaat de kap van de kuip er helemaal af.

Aan het eind van de middag maken we een wandeling door Tournus. We bezoeken de kerk en abdij van Saint Philibert. We zijn allebei erg onder de indruk. Dat komt niet alleen door het gebouw of door de organist die op het orgel aan het studeren is. Ik denk dat we met name geboeid worden door de geraffineerde combinatie van oud en modern. Een modern altaar staat temidden van oude mozaïeken. Het voorste en oudste deel van de kerk is ingericht met modern houtsnijwerk.







In het gezellige winkelstraatje drinken we een biertje en bezoeken we nog even de lokale Casino supermarkt. We hebben eigenlijk alles aan boord, maar een lekkere rosé is nooit weg.

Dag 39

Het is dinsdag 23 juni. We vertrekken uit Seurre en gaan vandaag naar Chalon sur Saône.

We varen door de Bourgogne. Omdat daar heel lekkere wijn vandaan komt, begrijpen we niet dat we helemaal geen wijngaarden zien. Wel veel bos en heel veel maïsvelden. Dan beseffen we dat je voor druiven zonnige hellingen nodig hebt en die zijn hier niet. We varen door een vlak landschap.

We passeren vandaag maar één sluis. Het is een verademing om in de sluis na al die weken weer eens op verschillende niveaus bolders tegen te komen en dan ook nog onder elkaar.

Het lijkt wel of de Saône steeds breder wordt. Ik waan me bijna op een Surinaamse rivier. Een belangrijk verschil is dat hier de vaargeul duidelijk aangegeven wordt door rode en groene tonnen. Ook zien we in vergelijking met Suriname en de grote rivieren in Nederland opvallend veel zwanen.

Voor Chalon sur Saône passeren we de kruising met het Canal du Centre. Dat kanaal is echt de laatste mogelijkheid om terug te gaan naar het noorden zonder dezelfde route terug te moeten varen. Wij gaan door, wij gaan naar de Middellandse Zee.

Om half drie meren we aan in de drukke en dure Port de Plaicance van Chalon sur Saône. We krijgen gelukkig een plek en hebben eerst een verlate lunch aan boord. De zon schijnt niet volop, maar er staat wel een lekker windje. Goede omstandigheden voor het doen en drogen van de witte was.



Als de was hangt te wapperen, gaan we eerst naar Carrefour, een enorme supermarkt op nog geen vijf minuten lopen van de haven. Het kopen van de dingen die we nodig hebben is zo gebeurd, maar gewoon lekker rondlopen, een dobbertje, een paar slippers en een korte broek uitzoeken duurt wat langer.

We brengen snel de boodschappen aan boord en wandelen naar de stad. We vinden leuke straatjes, gezellige pleintjes en een prachtige kathedraal. Er is zelfs een heuse horeca straat met tal van bars en restaurants. De Lange Leidse Dwarsstraat is er niks bij. Chalon sur Saône is voor mij de leukste stad die ik tijdens deze reis in Frankrijk heb gezien. Ik kom er zeker terug.







Weer aan boord gaan we de kombuis in. We eten zalm, gewikkeld in rauwe ham, met aardappels, sla en spinazie. Als we aan het koken zijn, worden we ruw gestoord door een boot, met een niet al te ervaren schipper, op zoek naar een ligplaats voor de nacht. Annelies voorkomt nauwelijks dat hij ons serieus ramt. Ik spreek de schipper tamelijk boos en luid toe, waarop hij reageert met “don’t shout at me”. Op mijn beurt roep ik “don’t damage other people’s boat”. We hebben hem niet meer gezien. Onze schade valt gelukkig mee.

We hebben heerlijk gegeten.

Dag 38

We beginnen de dag met een bezoek aan de lokale Intermarché en doen voor twee dagen boodschappen.

Na de koffie vertrekken we uit Auxonne. Annelies staat aan het roer. Als de eerste sluis zich na ongeveer een kilometer aandient, manoeuvreert ze ons er probleemloos doorheen. Ik ken meteen mijn plaats. Niet meer de kapitein, zoals de afgelopen weken, maar gewoon buiten aan dek met de touwen.

Onderweg kruisen we het Canal du Rhone au Rhin en het Canal de Bourgogne. Via het eerste kun je terug naar Duitsland en het tweede gaat richting Parijs. Ik heb mensen gesproken die vanaf hier niet verder naar het zuiden gaan, terug gaan naar Duitsland of via Parijs naar Nederland.

Net voor Seurre komen we in de eerste grote sluis op de Saône. We liggen er met nog twee andere schepen. Ik had wel gelezen dat in de grote sluizen van de Saône reddingsvesten gedragen moeten worden, maar had daar niet echt veel aandacht aan besteed. Op de andere schepen zie ik ineens iedereen met een reddingsvest. Dan moeten wij ook wel. Ze liggen natuurlijk nog in het ruim en we hebben er ook nog niet mee geoefend. Even later hebben we er wel allebei een aan, maar je moet niet vragen hoe. Later in de haven, als we de gebruiksaanwijzing doorlezen ontdekken we hoe het wel moet. Volgende keer gaat het in één keer goed en dan liggen ze klaar.

Om drie uur meren we aan in de haven van Seurre, een klein stadje zoals zo vele in dit deel van Frankrijk. Een groot historisch verleden, maar daar is behalve de kerk niet veel van over.




Bezoek

We vinden een terras dat nog net in de zon ligt. We hebben allebei zin in een lekker koel biertje. Helaas dat is er niet. Ook in Seurre was het gisteren zomerfeest. Het bier is op.



De zon verdwijnt achter de huizen en het wordt frisser. We gaan terug naar onze boot en genieten van een heerlijke vissoep met rouille en croutons.

Dag 37

Het is zondag 21 juni, volgens het programma een wisseldag. Piet en Els zijn gisteren al vertrokken en Annelies komt vanavond. Voor mij een extra rustdag.

Ik ga eerst naar de bakker voor een lekker vers stokbroodje. Op de terugweg loopt een snelbinder vast in de achteras van mijn fiets. De fiets houdt er mee op. Stom, stom, stom! Waarom heb ik die snelbinder gisteren na het boodschappen doen niet goed vastgemaakt?

Na het ontbijt is het niet alleen rustdag, maar ook klusjesdag. De pomp van de WC lekt al een paar dagen en een eerdere poging heeft niet geholpen. Ik haal hem uit elkaar, maak hem goed schoon, zet de pakking op de goede plaats en schroef hem weer in elkaar. Voor de zekerheid wikkel ik er isolatieband omheen. Er komt geen water meer uit.

Ik moet natuurlijk ook de fiets weer aan de gang krijgen. De “saisonnier” komt meteen aanlopen en vraagt of ik hulp of gereedschap nodig heb. In zijn beste Engels en mijn beste Frans gaan we samen aan de gang. We krijgen de snelbinder eruit en ik kan weer fietsen. Al knutselend is er wel een veertje losgegaan. Dat krijg ik niet meer op de goede plaats. Dat moet de Brompton dokter in Amsterdam later maar doen.

Na al dat klussen ga ik het stadje in om wat cultuur te snuiven. Het wordt religie. Als ik de Notre Dame kerk binnenloop is daar een “service du confirmation” aan de gang. Een stuk of dertig kinderen van een jaar of veertien krijgen wat in Nederland “het vormsel” heet. De kerk is vol met Opa’s, Oma’s en andere familieleden. Ik blijf tot de dienst afgelopen is.




Na de dienst

Als jong militair heeft Napoleon drie jaar in Auxonne gewoond. Vanaf het Place d’Armes houdt hij alles in de gaten.



Om zeven uur ben ik op het station om Annelies op te halen. De trein is precies op tijd. Ik ben blij dat ze er is en dat we de komende week de boot samen naar Lyon varen.


Station van Auxonne

We eten gezellig en lekker in restaurant Les Halles op het plein tegenover kerk. Als we uit het restaurant komen heerst er op straat nog een gezellige drukte. In Auxonne wordt vandaag het begin van de zomer gevierd. Overal is muziek, er wordt op straat gedanst en de terrassen zijn vol.

Dag 36

Om negen uur als we nog aan ons ontbijt zitten, gaat het kantoor van de havenmeester al open. Als eerste doet de “saisonnier” een ronde langs de schepen. Voor de eerste keer maak ik mee dat gevraagd wordt of we goed geslapen hebben. Hij verdient een goede score op het uitgedeelde enquêteformulier te krijgen. Van mij krijgt hij die.

Rustdag in Auxonne op zaterdag 20 juni. Een rustdag betekent meestal werken. Van buiten wordt de boot gepoetst, de was wordt gedaan, vandaag de bonte, en ook van binnen wordt alles schoongemaakt. Ik heb geluk, Piet en Els helpen volop en gaan pas weg als het werk gedaan is.

Elke week is voor mij een geweldige ervaring. Natuurlijk ken ik mijn bemanningsleden, maar een week op de boot doorbrengen met je broer en schoonzus is heel wat anders dan elkaar een of twee keer per jaar op een verjaardag tegenkomen.


Bemanning week 5

Piet en Els, ontzettend bedankt. Piet is een bootsman die geen knopen in de touwen laat vallen en bij voorkeur vanaf het dak opereert. Els zorgt op haar eigen manier voor de inwendige mens. Bij elke lunch een kopje bouillon en bij de koffie of thee horen twee koekjes.

Na de koffie nemen we afscheid en vertrekken Piet en Els richting Nederland.



Ik ga op de fiets naar de Intermarché. Daar kom ik er achter dat in Auxonne ook de Intermarché op zondag gesloten is. Ik doe dus toch wat meer boodschappen dan ik van plan was.

Op mijn fietstocht door Auxonne zie ik veel bars en ook een aantal terrasjes. Bij één is het altijd opmerkelijk druk. Nadat ik de boodschappen naar de boot heb gebracht, trakteer ik mezelf op dat terras op een paar “pressionnetjes”. Het is een bar waar iedereen elkaar kent en kust. Ik geniet ervan.

Ik dineer met koelkastrestanten. Heerlijk.

Dag 35

Het is vrijdag 19 juni. We hebben een voorspoedige vaardag van Gray naar Auxonne. Het regent af en toe een beetje en het is een graad of tien minder warm. Dat vinden we helemaal niet erg, want de afgelopen twee dagen was het erg heet. Ik ga nog in de korte broek naar de bakker, maar terug aan boord verruil ik die al snel voor de lange spijkerbroek.

Een deel van de dag varen we samen op en delen we twee sluizen met de boot van een echtpaar uit Noordwijkerhout. Ik heb ze al eerder gezien in Richardmeniel en ook bij de kersenboom in Charmes. Bij Pontailler sur Saône varen zij het Canal de la Marne à la Saône op, weer naar het noorden.

We stoppen voor de lunch in Lamarche sur Saône. We liggen bij een standplaats voor campers, een soort volautomatische camping. Er komt geen campingbaas aan te pas. Met een creditcard haal je eerst muntjes uit een automaat. Met die muntjes kun je uit een andere automaat water en elektriciteit krijgen. En om het chemisch toilet te legen moet je en muntjes en het afvalwater in weer een andere automaat stoppen.


Uitzicht tijdens de lunch

Even na drieën meren we aan in de haven van Auxonne. We worden verwelkomd en met het aanleggen geholpen door een vriendelijke jonge vrouwelijke havenmeester en haar ”saisonnier”.



Ik maak mijn dagelijkse fietstocht om en de bakker te vinden en om Auxonne te verkennen.

We genieten van een heerlijk afscheidsdiner bij restaurant de Barrage.

De vijfde etappe zit er op. We zijn een dag eerder dan gepland in Auxonne aangekomen. Piet en Els moeten morgen voor twaalf uur de auto bij een garage ophalen. Daarna vertrekken ze richting Nederland.

De dag voorsprong van vorige week op het oorspronkelijke schema heb ik daarom nog steeds. Dat wordt een extra vrije dag in Auxonne.

Hieronder een samenvatting van de met Piet en Els afgelegde route:

14 juni Epinal-Uzemain
15 juni Uzemain-Fontenoy le Chateau
16 juni Fontenoy le Chateau-Corre
17 juni Corre-Scey sur Saône
18 juni Scey sur Saône-Gray
19 juni Grey-Auxonne

In zes dagen hebben we 41 uur gevaren, 200 km afgelegd en zijn we 78 sluizen gepasseerd.

Dag 34

Een lange dag. En dat komt niet alleen door de kilometers of het aantal sluizen. Er zitten vandaag, 18 juni, twee tunnels in onze route.

De eerste is de tunnel van Saint Albin. We zijn vroeg vertrokken en zijn er al om half negen. Het licht staat op rood, dus dobberen. Om kwart over negen is mijn geduld op en ik klim in de telefoon. Een uiterst vriendelijke Fransman, vertelt mij dat voor de pleziervaart de tunnel om negen uur open gaat en dat hij vandaag met “montant” begonnen is. Nog geen vijf minuten later springt het licht op groen.

De tweede tunnel, die van Savoyeux, bereiken we rond de lunchtijd, van de sluiswachters. Het licht staat op rood en we dobberen weer een klein uur. We houden de sluiswachters virtueel gezelschap met een lekkere lunch uit het vuistje.

Beide tunnels zijn goed verlicht. De lampen zijn zo aangebracht dat ze weerkaatsen in het water en als een lange streep zichtbaar zijn. Dat stuurt lekker.



Een van de dorpen die we passeren is Charentenay. Piet en Els zijn daar een jaar of 25 geleden met de kinderen op vakantie geweest. We zien een steiger van een restaurant en meren daar aan. Piet en Els gaan de wal op en maken foto’s van de vakantieplek van toen.



Tegen vijf uur meren we aan in Gray, dicht bij het centrum. Ik ben eigenwijs en probeer met de stroom mee aan te meren. De stroom van de Saône is bij Gray al behoorlijk sterk en netjes aan de kant komen valt dus niet mee. Ik geef het al gauw op, draai om en leg aan tegen de stroom in.

De voorraden moeten weer aangevuld worden. Piet en Els vinden een supermarkt om de hoek.

Ik fiets de stad in. Het centrum, met een mooi Hotel de Ville en een lelijke kerk, ligt boven op de berg. Zweten dus.

Dag 33

Vanmorgen eerst op de fiets naar de bakker. De Amsterdamse buurvrouw vindt het ook te ver om te lopen. Voor hun neem ik ook een baguette mee.



We vertrekken uit Corre, gaan meteen de laatste sluis van het Canal des Voges in en varen daarna de Saône op. Bij de sluis moeten we onze afstandsbediening voor de automatische sluizen inleveren. We krijgen geen nieuwe. Op de Saône gaat het anders. Een meter of honderd voor iedere automatische sluis hangt een staaf aan een kabel over de rivier. Als je aan die staaf draait, moet de sluis gaan draaien. En het werkt. Piet draait behendig aan de staaf en de lichten bij de sluis springen meteen van enkel rood op rood en groen.

De wereld ziet er na Corre anders uit dan de afgelopen week. Het zijn niet alleen maar bossen langs een smal kanaal in een nagenoeg onbewoond gebied. De Saône is breder, het landschap is gevarieerd en we komen langs mooie dorpjes. In Conflandey, een van die dorpjes, is een plaats om aan te meren en we lunchen ook vandaag met ons drieën in de kuip. Naast ons gaat een echtpaar zitten vissen. Ze begroeten ons vriendelijk en wensen ons “bon apetit”.



Het is weer gezellig druk op het water. Veel huurboten, maar we komen ook drie heuse vrachtschepen tegen. Nu is de Saône wel breder dan de kanalen, maar het passeren van zulke schepen blijft een belevenis. Ze lijken veel groter dan ze in werkelijkheid zijn. Ik kan bijna niet geloven dat ze in een standaard Freycinet sluis passen. Er kan aan elke kant nooit veel meer dan een paar centimeter over zijn.

Om vier uur meren we aan in een van de twee havens van Scey sur Saône. Het is niet alleen een “Port de Plaisance”, maar ook een thuishaven van Locaboat, een bekend verhuurbedrijf. Ik waan me bijna in Mijnden bij Loenen a/d Vecht. Daar is ook een vestiging van Locaboat. De schepen zien er precies hetzelfde uit. In Mijnden hebben ze namen van Nederlandse en hier van Franse steden.



Het is een warme en zonnige dag. Omdat de barometer zakt, besluit ik de witte was vandaag te doen. Voordat we gaan eten is de was droog.

Ik fiets naar Scey sur Saône. Het stadje ligt op ongeveer een kilometer van de haven. Ik koop twee nieuwe Sudoku boekjes van drie tot zes sterren. De fysieke en mentale conditie blijven zo op peil.

Dag 32

We worden met zon wakker. We krijgen na gisteren gelukkig een stralende dag.

Piet heeft gezien dat er markt is in Fontenoy. Els en hij gaan daarom na het ontbijt eerst op zoek naar fruit en groente, terwijl ik de boot vaarklaar maak. Ze zijn al snel terug. De markt bestaat uit welgeteld één kraam.

We varen vandaag achter en in de sluizen met de Nouerna, het schip van een echtpaar uit Amsterdam. Ik heb hun op 2 juni in de haven van Consenvoye en op 8 juni in Toul ook gezien. Iedereen gaat in zijn eigen tempo naar het zuiden en af en toe kom je elkaar dan weer tegen.

Vandaag zitten niet alle sluizen mee. Bij de tweede staan de lichten op dubbel rood en dan werkt de automatische bediening niet. Zoals gewoonlijk komt er binnen tien minuten een auto van de Voies Navigables de la France aanrijden en wordt het probleem verholpen. Een paar sluizen verder duurt het langer. Een sluisdeur gaat niet open. Eén van onze voorgangers kan niet naar buiten en wij daardoor niet naar binnen. Al met al hebben we bijna een uur liggen dobberen.

Tussen de plaatsen waar we ’s avonds aanmeren voor de nacht zijn nauwelijks plaatsen waar je overdag kunt aanleggen. Vandaag wel. Na een beweegbare brug, alweer uit 1880, in Selles zagen we een mooie plek in het dorp. Daar hebben we aan boord heerlijk geluncht. Eens wat anders dan een broodje uit het vuistje.

Het wordt drukker op het water. We komen in “huurboten land” en dat is goed merkbaar. Gezellig, we kunnen zwaaien.

Om een uur of vier meren we aan in Corre, een klein stadje aan het eind van het Canal de l’Est, branche Sud. Morgen gaan we de Saône op. Stroomafwaarts brengt die ons de komende tien dagen naar Lyon.





Lokale wijn

Corre is ook het eind van mijn eerste kaart van Navicarte, nummer 9, die ons heel goed geholpen heeft om van Givet aan de Belgische grens tot hier in Corre te komen. Morgen beginnen we aan Navicarte nummer 10, die brengt ons, net als de Saône, van Corre naar Lyon.

Net buiten Corre is een Ecomarche. Piet en Els stappen op de fiets en kopen alles wat op de markt van Fontenoy niet te koop was en nog veel meer. We kunnen weer twee dagen vooruit.

Het is vandaag mijn 32ste reisdag. Precies de helft van de geplande 64 dagen. In kilometers ben ik nog niet op de helft. 808 van de 1852 zitten er op. Ik heb tot nu toe 145 uur gevaren. Dat is over de helft. De planning is 261 uur. De sluizen heb ik bijna gehad. Van de geplande 247 ben ik er al 208 gepasseerd.

Dag 31

Maandag 15 juni, de verjaardag van Piet. Als ik uit de douche kom zing ik hem het “lang zal die leven” toe. Ter ere van zijn verjaardag krijgen we twee keer appeltaart.


De jarige

Er was niet veel te beleven in de zwaaikom van Uzemain. Er is geen elektriciteit en water, maar we zijn dan ook geen havengeld verschuldigd. Wel komt de bakker met zijn auto tot bijna voor de boot. Dat is toch geweldig.

We vertrekken in de regen en het regent bijna de hele dag. Arme Piet, bij alle zestien sluizen moet hij wel naar buiten en in de loop van de dag wordt hij behoorlijk nat.

Vandaag passeren we de tweede beweegbare brug van de reis tot nu toe. Een bijzondere draaibrug uit 1880 in het dorp Thunimont.

We varen door een bebost en dun bevolkt gebied. Onze telefoons hebben nauwelijks of geen signaal. De verjaardag SMS-jes voor Piet arriveren daardoor pas in de loop van de middag.

Alle sluizen vandaag zijn automatisch. Ik vind het een geweldig systeem. Het werkt bijna feilloos en als er een keer iets niet klopt, dan is dat binnen de kortste keren opgelost. Als we een van de laatste sluizen van vandaag willen uitvaren, gaan de deuren niet open. Mijn telefoon heeft gelukkig één streepje signaal en ik kan bellen naar een centraal meldpunt. Eén telefoontje is voldoende. Hoe ze het doen weet ik niet, maar even later begint het oranje licht te knipperen en de deur gaat open.

Aan het begin van de middag meren we aan in de haven van Fontenoy le Chateau. In de haven is ook het verhuurbedrijf “le boat” van de Crown Blue Line gevestigd.


Kerk van Fontenoy

Er kan in de haven diesel getankt worden. Onze tank is nog meer dan half vol, maar ik laat hem toch maar vol gooien. De motor is de afgelopen drie weken zuinig geweest. Het gemiddelde gebruik is 1,8 liter per uur. In Nederland en België zat ik nog op 3 liter per uur. Dat is zonder twijfel het gevolg van de vele sluizen en de daardoor lagere snelheid. Het verbruik per kilometer is wel gewoon hetzelfde gebleven, namelijk 1 liter op 2,5 kilometer.

Aan het eind van de middag komt het met bakken uit de hemel. Als het om half acht ietsje minder regent gaan we gauw naar restaurant Le Moulin Cotant. Het is gelukkig dichtbij. Daar genieten we van een heerlijke maaltijd ter ere van de verjaardag van Piet.