Dag 27

Het heeft afgelopen nacht zo ongeveer doorlopend geplensd. We worden wakker met een wazig zonnetje, maar er is een dreigende wolkenhemel en er staat een forse wind. Van de barometer worden we nog niet echt blij, hij staat te laag. Het grootste deel van de dag blijft het gelukkig wel droog.

Het donderdag 11 mei. We hebben een lange dag voor de boeg met zestien sluizen. We gaan dus eerst goed ontbijten. Maar halverwege ons croissantje klopt onze sluiswachter van de dag op de boot. Hij wil dat we onmiddellijk vertrekken. Vanuit de gedachte “slot” gemist, dan Epinal niet halen, komen we meteen in actie. Het ontbijt volgt later wel.

Onze sluiswachter vandaag laat de sluizen iets rustiger vollopen dan zijn voorganger eerder deze week. Dat is comfortabel, wat we worden minder heen en weer geslingerd. In bijna alle sluizen liggen we vandaag samen met een schip ui Maastricht. Zij voor en wij achter. Ook dat is comfortabel.

Onderweg komen we voor het eerst sinds lange tijd weer een vrachtschip tegen. Er wordt dus nog maar heel weinig commercieel gevaren op de Moezel. Voor iemand uitwijken of gewoon te dicht bij de oever varen is een hachelijke zaak. De Moezel is een ondiepe rivier en voordat je het weet raak je de grond. Het gebeurt mij vandaag ook een keer.


Aquaduct over de Moezel

Bij een van de laatste sluizen voor Epinal verliezen we een stootwil. PJ zou PJ niet zijn als hij hem niet probeert te pakken. Zodar we de sluis uit zijn, gaan we naar de kant en PJ springt met pikhaak over boord. Even later komt de held PJ terug aan boor met stootwil.

Na de laatste sluis staat een vrouwelijke sluiswachter op ons te wachten. In verband met de planning van de sluiswachters voor de sluistrappen die de komende dagen komen, wil ze weten wanneer we weer uit Epinal vertrekken en waar we dan naar toe gaan. Als ik antwoord dat ik zondag denk te vertrekken en eignlijk in één dag naar Uzémain wil, kijkt ze bedenkelijk. Dat is wel een heel lange dag.
Daar moet ik morgen nog eens goed over nadenken.

We arriveren in de haven van Epinal en worden begroet door een zeer vriendelijke havenmeester.

PJ doet zijn weblogische plicht:

Vanmorgen voelden mijn handen bij het wassen van het gezicht nogal hard aan. Ik had waarachtig de afgelopen dagen eelt op de binnenkant ervan ontwikkeld. Dat kwam goed uit want er stonden wederom een groot aantal sluizen op het programma. In het vervolg kon ik de handschoenen uitlaten.

Gevoelsmatig hadden we zo om de tien minuten een schutsluis en het was een nieuwe ervaring voor mij, als hulpje van de capitano, ook een paar onbemande sluizen mee te maken. Tot nu toe had ik steeds het touw aangereikt aan de sluiswachter, die het vervolgens om de bolder gooide, maar nu moest ik enkele keren het dak van de boot op om met de pikhaak het touw om de bolder te leggen op de drie meter hoger gelegen sluismuur.

Acrobatisme wil ik het niet noemen maar tot mijn schande moet ik bekennen dat ik toch eenmaal mistastte. Bedenk daarbij dat mijn lengte niet te kort schiet.
Enfin ik vond het mooie avonturen en een dagtocht zonder sluis lijkt me eigenlijk niet eens meer de moeite waard.

Het weer was daarbij uitermate grillig; ging ik zonder pet naar buiten dan ging de zon schijnen, ging ik zonder jack naar buiten dan ging het regenen. Maar steeds wist ik mij in theorie gedekt door de wetenschap dat het regenpak van Henk (dat na de heftige regenbuien van gisteren inmiddels opgedroogd was) onder handbereik lag.

Het gaf een tevreden gevoel de haven van Epinal te bereiken en juist in het zicht ervan constateerden wij dat deze gemeente in de afgelopen tien jaar drie maal de prijs heeft gewonnen van
“de fleurigste gemeente van Frankrijk”. Na eerst boodschappen gedaan te hebben en vervolgens met de juist ingekochte levensmiddelen een eenvoudige doch voedzame maaltijd bereid te hebben zag ik op een verkennende wandeling dat dit predikaat volledig op zijn plaats is.
We liggen aangemeerd aan een prachtige promenade met geraffineerde verlichting, in een parkachtige omgeving.

Joggers, opa’s en oma’s, verliefde stelletjes, gepensioneerde bootgangers, gezinnetjes met jonge kindertjes, strak geklede cyclisten en zelfs een man die een mini hefschroefvliegtuige op afstand bediende bewogen zich in ons schootsveld.

Al met al een leuke afwisseling ten opzichte van al dat water of de massieve betonnen sluiswanden.