Dag 28

Het is vrijdag 12 juni en PJ en ik hebben een vrije dag in Epinal. We staan niet te vroeg op en ontbijten op ons gemak. PJ heeft, zoals iedere morgen deze week, lekker vers stokbrood bij de bakker gehaald en vandaag is er ook een lekkere croissant bij.

Daarna gaan we naar de stad. Eerst naar het station, vanwaar PJ morgen vertrekt en daarna naar het oude centrum. We drinken koffie op het Place des Vosges, bezoeken de werkelijk prachtige Basilique St Maurice en maken de klim naar het Parc du Château. Daarna genieten we van een lekkere lunch met een glaasje rosé op Place Edmond Henry.










Bij het terugkomen aan boord, valt de koker met mijn zonnebril uit mijn jaszak in het water. Een poging om hem voordat hij zinkt, te vangen met de puts, mislukt helaas. PJ en ik dreggen nog een uur met een visnet van de ene buurman bevestigd aan een extra lange pikhaak van de andere buurman, maar ook dat heeft geen resultaat.

Onze laatste maaltijd samen aan boord is een heerlijke Pasta Bolognaise door PJ bereid. De wijd verbreide gedachte dat PJ niet kan koken is deze week absoluut gelogenstraft.


Epi-web-loog van PJ:

De Moezel klieft het stadje Epinal in twee delen. Zoveel werd duidelijk op onze wandeltocht vandaag. Maar er zijn genoeg bruggen om het toch als een geheel te ervaren. Een brug is zelfs deels overdekt en royaal met bloemen versierd.

Verder zorgen de vlaggen van alle Europese lidstaten die op het indrukwekkendste stuk van de rivier opgehangen zijn voor een gastvrije atmosfeer.

Het historische centrum is compact en dus goed te belopen en nadat we vele straatjes en pleintjes hadden gezien namen we afscheid van de Epinalezen en zochten de boot weer op.

Op zo’n laatste avond laat je de gebeurtenissen nog eens de revue passeren.

Voortdurend waren we op het water tussen de groene oevers. Fris geurend als het voorjaar. Vogels hebben we gehoord en gezien, vissers aan de wallekant, maar ook opvallend veel zand- en grind handelaren, oud metaal verzamelaars, vervallen sluiswachterhuisjes, ingestorte spinnerijen, steenfabrieken en houtzagerijen.
Niet alles is idyllisch, heus niet, er moet ook gewoon handel gedreven worden.

Een week lang dag en nacht met je zwager op zijn boot. Alles samen doen, varen, aanmeren, slapen, eten, boodschappen doen, eten verzorgen, afwassen, interieur op orde houden, omgeving verkennen.
Ga d’er maar aan staan.
Het mooie is dat alles zo vanzelf ging.

Het is een buitengewone ervaring geweest.
Ik denk dat ik nog een week meega.