Dag 24

Het is maandag 8 juni, de eerste vaardag van PJ. We vertrekken uit Toul en na een paar sluizen, afvaart en opvaart, is PJ al een ervaren bootsman. Om in de gekanaliseerde Moezel te komen, varen we langs de stadswallen een rondje om Toul. Daardoor zien we de kathedraal, die we gisteren hebben bezocht, nog een hele tijd. Tijdens dat rondje zien we ook de eerste beweegbare brug sinds we uit Nederland zijn vertrokken.




Op de franse vaarkaarten staan kilometerpalen vermeld. Makkelijk als je wilt weten waar je bent. Tot vandaag had ik er op de oever nog geen een zien staan. Maar vanaf Toul staan ze er wel.



Na Toul krijgen we twee grote sluizen van 185 meter lang. Wel een behoorlijk verval van zeven meter, maar met goede bolders in de sluismuur en als je een beetje achterin ligt, heerlijk rustig. Deze grote sluizen zijn gebouwd voor grote schepen die met schroot varen tussen Neuves Maisons en Duitsland. Als we Neuves Maison gepasseerd zijn, hebben de sluizen weer de vertrouwde Freycinet maat van 38.50 bij 5.20.



Bij Messein gaat de gekanaliseerde Moezel over in het Canal de l’Est branche Sud, tegenwoordig ook wel het Canal des Voges genoemd.

Even later meren we aan in de haven van Richardménil. Het is bij de oevers erg ondiep. De dieptemeter geeft nog 60 cm aan, maar toch raak ik een paar stenen. Gelukkig werkt alles nog.

Een tekstuele bijdrage van Pieter Jelle Heidstra:

Gisteren, zondag, ben ik met de auto om half 8 vertrokken teneinde op de streeftijd van 14.00 uur in de haven van Toul aan te komen. Na een vlot gereden traject, hoewel het in de Ardennen traditiegetrouw onstuimig regende, lukte dat ruimschoots.

Toul heeft een zodanige (geringe) omvang dat de port de plaisance alras is gevonden. Henk en Korrie zwaaiden mij al tegemoet, terwijl ik zelf de Antje Elisabeth natuurlijk aan de steiger zag liggen.
Ik vormde zogezegd de aflossing.

In goed vertrouwen gaf ik mijn autosleutels aan de broer en schoonzus van Renze die daarop met hun bruingekleurde koppies tevreden en nog nagenietend van die mooie week vrolijk naar Almere reden.

Van Renze kreeg ik vervolgens de nodige instructies inzake de specifieke aangelegenheden op de boot. Water, elektra, pikhaak, touw, vooral ook hoe dat te knopen, bolders, stootwillen, slaapplek, kledingkast, commando’s etc.
Sluizen wordt nog een verhaal apart.

Ik had al eens eerder een middagje meegevaren, maar als je echt je intrek neemt voor een week dan geeft dat een ander gevoel en ik ervoer al de voorzieningen op de boot, per saldo toch een beperkte ruimte, als zeer gerieflijk.
Intussen ging het zonnetje schijnen en dat was voor ons het signaal een wandeling te maken naar het idyllische centrum van de ommuurde oude stad.

Na een mislukte poging de 14e eeuwse in gotische stijl opgetrokken kathedraal te betreden via de kloostergang vonden we uiteraard de juiste toegang en werden we geïmponeerd door de royale afmeting, zowel in lengte als in hoogte, maar vooral door de schitterende glas in lood ramen.

Na dit stichtelijk rondje was het eindelijk tijd voor een pression op een terras.

Thuis gekomen besloten we de zorg voor het avondeten om beurten voor onze rekening te nemen.

En zo kwam het dan dat ik de eerste avond uitjes stond te snijden, sla te wassen, vlees te bakken en er uiteindelijk een keurige pasta- maaltijd uit de compacte kombuis te voorschijn kwam.

Op de mij toebedeelde slaapplaats viel ik deze eerste avond in een weldadige slaap.

Inmiddels zit dan die eerste dag er op en heb ik het ervaren hoe zo’n dag in mekaar steekt. Het is niet alleen maar een beetje pruttelen met je motorboot. Je moet je koers regelmatig bijsturen en vooral het manoeuvreren voor, in en na de sluis vergt oplettendheid.

Het vastleggen aan de bolder moet echt wel volgens een bepaalde werkwijze aangepakt worden en het gebeurde dat Renze mij met een schreeuw door het raampje tot een snelle handeling noopte. Bij het schutten werd ik overrompeld door de snelle stijging van het water. Nog net op tijd kon ik de touwen vieren en verliep alles volgens plan.

Waakzaamheid blijft geboden want het ene moment moet je de stootwillen wat ophijsen dan weer wat laten zakken. Het is maar net hoe zo’n sluis er uit ziet, groot of klein, of je een boot voor je hebt liggen of juist niet.
In ieder geval is het zo dat als de beide deuren dicht zijn het water met een enorme kracht wordt verplaatst. Binnen een minuut heb je 3, 4 of soms zelfs wel 7 meter in hoogte overbrugd.

Wijze lessen heb ik geleerd, was het niet van Renze dan wel proefondervindelijk.

Aangekomen bij de pleisterplaats krijg je een tevreden gevoel en onder een halfbewolkte hemel pakten we de vouwfiets en pedaleerden naar het dorp voor het doen van enige boodschappen. Dat fietsen werd al gauw lopen met de fiets aan de hand want de hellingen waren ons te steil.

De weg vragend naar de supermarché bleek dat ik de burgemeester had aan gesproken. Na een kort maar onderhoudend gesprek wenste hij ons een bon vacance en schafte wij ons de culinaire noodzakelijkheden aan.

Deze avond stond Renze aan het fornuis en de mergues worstjes in combinatie met de bloemkool met kaassaus uit de oven lieten wij ons goed smaken.

Het hoeft geen betoog dat wij na zo’n drukke dag en na het bijwerken van de weblog tevreden in slaap zijn gevallen.