Het is vrijdag 17 juli. De weesverwachting ziet er voor vanmiddag en morgen niet goed uit. We besluiten daarom dat vandaag de laatste vaardag van mijn reis Amsterdam-Bordighera is, met als eindpunt Menton. De Antje Elisabeth zal de komende maand in Menton blijven liggen. Volgende week, als het weer beter is, varen we wel een keer naar Bordighera.
Om negen uur vertrekken we uit Villefranche sur Mer. Het is nog mooi weer en de zee is lekker rustig. We varen niet ver van de kust zodat we Monaco en ook andere plaatsen goed kunnen zien.
Tegen twaalven naderen we “Port Garavan”, een van de twee havens van Menton. Er komt ons een douaneboot tegemoet. Niks aan de hand, zou je denken. Maar we moeten stoppen, uitleggen waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Met behulp van een visnet geef ik ze de bootpapieren. Roy maakt nogal wat foto’s. Dat stellen de heren niet erg op prijs. Als Roy toch doorgaat wordt de chef zelfs boos. We worden gelukkig niet gearresteerd en mogen even later de haven in varen.
De negende etappe zit er op. We zijn in Menton zoals gepland.
Hieronder een samenvatting van de met Roy afgelegde route:
12 juli Marseille-Bandol
13 juli Bandol-Hyères
15 juli Hyères-Port Grimaud
16 juli Port Grimaud-Villefranche sur Mer
17 juli Villefranche sur Mer-Menton
In vijf dagen hebben we 30 uur gevaren en 286 km afgelegd.
Bemanning week 9
In Port Garavan word ik zeer hartelijk begroet door de mevrouw van de informatiebalie. Ze verwachtte ons al, kent mijn naam en die van Antje Elisabeth. Ze wil graag weten of Antje hetzelfde betekent als het Engelse woord “aunt”. Ik vertel haar dat Antje een Friese naam is en dat ons schip dus niet Tante Elisabeth heet.
We krijgen plaats 327 toegewezen en als we daar liggen beginnen Roy en ik aan de “slotschoonmaak”. Maar niet voor lang. Er is bezoek. Ik zie Pino staan. Maar niet alleen Pino, Egbert is er ook. Hij is helemaal uit Nederland gekomen om onze aankomst mee te maken. De bemanning van de eerste week is er aan het slot van de reis ook bij. Ik ben er stil van, ik vind het geweldig. We drinken er uiteraard een biertje op.
Aan het eind van de middag komen Annelies, Ingrid en de kinderen ook naar Menton. De kurken van de Prosecco flessen knallen.
Dan is het tijd om naar Monterosso te gaan. Na negen weken laat ik de Antje Elisabeth alleen achter in de haven van Menton.
Wat triest om zo de Antje Elisabeth achter te laten.Wat een belevenissen.
BeantwoordenVerwijderenT.z.t. moet je maar een schip-reunie organiseren. Leuk dat Egbert en Pino in Menton waren.
Voor ons iets te ver vanwege ons vertrek naar IJsland. henk heeft een nieuw fototoestel gekocht,
Geniet van de rust in Monterosso.
Zie ook je planet mail.
Groeten vanuit Almere,
Henk en Korrie
Beste zwager,
BeantwoordenVerwijderenDat moet toch een fantastisch gevoel geven: "mission accomplished".
Na al die voorbereidingen, schip uitrusten, proef varen, bemannning charteren, vaarschema maken, communicatie met vrienden en familie verzorgen, kosten calculatie, wisseldagen doorstaan, je nieuwe matrozen instrueren, hen telkens weer die knopen aanlerenen, enfin noem maar op, heb je dan deze gedroomde reis er op zitten.
En dan zo'n vrolijk feestcomité op de rede van Menton.
Logisch dat je de kurken laat knallen. Bijzonder fijn heb ik het gevonden ook deel te hebben uitgemaakt van dit evenement.
Jij gaat lekker nagenieten van de indrukken, de foto's, de teksten (heel mooi dat je zo standvastig van elke dag de wetenswaardigheden hebt vast gelegd), de beelden op je netvlies, zoals de golven van de Middellandse zee of het indrukwekkende gezicht van het naderen van een zeehaven.
Eventuele kleine rimpelingetjes, zoals een om te zetten klep, een rood flikkerend lampje, een sneetje in een electriciteitsdraad of nog trivialer een gebroken koffiekopje, ben je al vergeten.
Je zult je de grote lijnen van de expeditie, het heerlijke knorren van de Yanmar, de uren tezamen op het water met vrienden of familie in vreugde blijven herinneren.
Gefeliciteerd.
Pieter Jelle