Dag 55

Donderdag 9 juli. Onze tweede zeedag. Als we wakker worden schijnt de zon en er waait een rustig windje uit het westen. Ik check op internet het weerbericht van de BBC en de Deutsche Wetter Dienst. Dankzij de “dongel” is dat gelukkig allemaal mogelijk. Beiden voorspellen NW-wind, windkracht vijf. Omdat het gisteren goed ging en we overmorgen in Marseille willen zijn, besluiten we toch uit Port Gardian te vertrekken.

Het eerste uur gaat prima. We gaan naar het oosten, hebben de westenwind in de rug en de hoogte van de golven valt reuze mee. Het tweede uur hebben we de wind, die inmiddels kracht vijf is, van opzij. De Antje Elisabeth vindt dat fijn. Dan kan ze lekker rollen. Kees, die aan het roer staat, houdt daar niet van. En als echte zeiler begint hij te kruisen. De wind neemt wat af en PJ neemt het roer. Even later passeren we de monding van de “Grote Rhône”. Daar is er veel stroom en daardoor hebben we een woelig vierde uur.

We varen de Golfe de Fos binnen. De wind is een stuk minder en we gaan langs de kust met zware industrie en vervolgens via het Canal de St. Louis naar Port St-Louis du Rhône.



We bezoeken de lokale Intermarché en maken een wandeling door het stadje en lopen ook naar de Rhône. Vroeger was dit een belangrijke binnenvaarthaven. Daar is weinig van over.



Aan boord kook ik de inmiddels bekende rode bonen schotel. PJ en Kees vinden het lekker.

PJ bedient het schaars verlichte toetsenbord. Het is ongeveer 23.00 uur.

Oh, wat heb ik de laatste dagen verzuimd betreffende het bijhouden van het weblog. In mijn eerdere Noord Franse week van Toul naar Epinal had ik een dagelijkse routine opgebouwd maar nu wint de gemakzucht het van de opgelegde plicht.

De reis leek aanvankelijk meer van hetzelfde maar niets is minder waar. Het begon al met de problemen in Arles waar we geen stopplaats konden vinden. Die tegenslag kostte ons mooi twee dagen omvaren.Gelukkig was er ruimte in het vaarschema. Dus onrustig worden we niet.

Geen Arles dus, de plaats waar Vincent van Gogh tot zulke fraaie prestaties kwam, maar wel Saint Gilles, overigens een plaatsje wat niet op de werelderfgoedlijst staat van de Unesco, maar juist wel de plaatselijke kathedraal die door menige pelgrim op weg naar Santiago de Compostella wordt aangedaan.

De volgende dag bereikten we Aigues Mortes. Wat is dat een leuke plaats zeg, Winkeltjes volop, een gezellige drukte van strandliefhebbers, booteigenaars, campinggasten, camperbezitters, gelukzoekers, terrasbezoekers, flaneerders, waterscooterhuurders, baguettekopers en noem maar op.

De woensdag kostte het ons een paar uur wachten voordat de brug naar de zee open ging. Maar toen begon het avontuur dan ook.
Het geeft toch een bijzonder gevoel als je voor het eerst op een boot de Middellandsezee bevaart.

Wat een prachtig weer was het en uiteraard waaide het, maar een mistral was dat nog niet.

Na enkele uren kwamen we aan in Saintes Maries de la Mer

De zee was zo dichtbij dat ik een duik kon nemen terwijl
Kees en Renze de borrelhapjes voorbereidden.
Zo spoelde de een na een halfuurtje het zeezout af en vonden de anderen in de pinda’s juist een welkome aanvulling voor het door de transpiratie teruggelopen zoutgehalte.

Kees en ik verzorgden eendrachtig het diner. Dit blonk geenszins uit in culinaire hoogstandjes, maar de lof, de gebakken krieltjes en de mergues worstjes (op aanraden van Renze eerst even gekookt) en de begeleidende zeer vitaminerijke salade konden ons aller goedkeuring wegdragen.

De volgende morgen, dat is dus vandaag donderdag 9 juli was het parool “vroeg opstaan” . Een bakkertje was vlot gevonden en alras waren we op weg naar zee.
Jeetje mina, dat was even wat anders dan zo’n kanaal in de Vogezen.
Het was windkracht 5 en de golven rolden op onze zijkant af. De boot ging goed tekeer en wij konden ons met moeite staande houden. Enkele stuks huisraad vlogen door de kamer. De stuurstoel verloor een bedieningshendel, maar wij niet onze zelfbeheersing.
“Meer naar links PJ” we rollen nu te veel.
“Meer naar rechts Kees, we stampen te veel”.
Enfin makkelijk was het niet de boot op de uitgezette koers te varen en ook nog enig comfort te behouden.

Na een flinke tocht van vijf en een half uur varen waren we blij de haven van Port Saint Louis du Rhone bereikt te hebben.
In het dorp was weinig te beleven, werkelijk een saaie boel, maar de “Port de Plaisance” was een plezier en we konden tijdens een verkennende wandeling nog wel een blik opvangen van de reusachtige oevers van de Rhone.

Later genoten we van de maagvullende bonenschotel met fantasievolle ingrediënten (dwars door de keuken) van Renze.
We spraken vervolgens af de volgende dag tijdig te vertrekken om de oversteek naar Marseille tot een goed einde te kunnen volbrengen. De voorspelling is windkracht 3 a 4.
Het ziet er goed uit.