Dag 61

Woensdag 15 juli. Er is ons mooi weer en een rustige zee beloofd. Vol enthousiasme vertrekken we daarom uit Hyères richting St. Tropez. Die zee is lang niet zo rustig als we gehoopt hadden. Onze Multivlet heeft daar geen enkel probleem mee, maar echt ontspannend is het niet.

Na een uur begint er op het dashboard iets te piepen. Het lampje met daarop een benzinepomp getekend brandt. We hebben een brandstofprobleem. Dat kan, want eergisteren heeft Roy per ongeluk wat water in de dieseltank laten lopen. Niet meer dan een liter of tien, dus weinig aan de hand, dacht ik toen. Wel dus.

We verleggen onze koers naar de dichtstbijzijnde haven. Dat is Miramar. Intussen bel ik Willem in Doesburg en vraag hem om advies. Dat had ik eergisteren natuurlijk al moeten doen. Maar beter laat dan nooit. Willem stelt voor de dieseltank af te tappen tot er geen water meer uitkomt en het brandstoffilter te vervangen.

In de haven van Miramar mogen we liggen en wordt ons zelfs hulp aangeboden. Maar met het Yanmar boek in de hand gaan we eerst zelf aan de gang. En het lukt. Anderhalf uur later is de klus geklaard en zonder piepje gaan we weer op stap.

Als we bij St. Tropez aankomen, horen we via de marifoon dat er geen plaats voor ons is. We moeten nog een paar kilometer verder naar Port Grimaud. Daar kunnen we gelukkig wel terecht. Het is inmiddels al half zeven.

Port Grimaud is een bijzondere plaats. Het is nog nieuw, misschien dertig of veertig jaar oud. Maar het ziet er veel leuker uit dan andere nieuwe stadjes als Bandol en Hyères, waar we de afgelopen dagen waren. Port Grimaud lijkt wel gebouwd als een soort Venetië. Grachten met mooie huizen, leuke pleintjes en heel veel boten. We krijgen een prachtige plaats midden in het centrum. We liggen met de kont tegen het terras van een visrestaurant.







Even overwegen we om in dat restaurant te gaan eten. Ik mag kiezen en kies toch voor de keuken van Roy. Hij doet boodschappen in een heel klein winkeltje en met wat hij kan krijgen maakt hij een Provencaalse Ratatouille met gegratineerde aardappels uit de oven. We smullen.



We liggen aan een echt flaneerstraatje met restaurantjes en winkeltjes. De hele avond lopen er mensen voorbij die de Antje Elisabeth bekijken. Ze ziet er ook zo anders uit dan iedere andere boot in de havens aan de Franse Rivèra. We krijgen complimenten als “beau bateau” of “jolie bateau”. Ik ben hartstikke trots en vertel dat het een echte “bateau hollandais” is.